Óptsóg kiekke

Frans Haselier

Wie d’r Frens vasteloavendsdeesdieg zie sjtamlokaal binnekoam, woeët heë durch inne angere Frens bejrusd mit de wöad: “Wat dongs doe jisteroavend i mienne taksie?”

“Kiek”, zaat d’r aajesjpraoche Frens doa óp, “dat bin iech miech óch al de janse tsiet aaf an ’t vroage. Wie bin iech in inne taksie tsereët kómme deë iech nit besjtald hauw?”

“Doe zals wal e sjtuk in de bier han jehad”, menet Frens tswai.

Frens ee sjód ’t van ziech aaf wie inne nase hónk d’r reën. “Iech hauw ze nit kleëve”, zaat heë dróp jetroane, “hüegstens ee uvver d’r doeësj jedrónke. Den iech kan miech d’r janse heerjank entsinne bis óp d’r momang dat iech in de friette-boed sjtong.”

 “Huur, iech bin vrujjer heem eroes jejange wail d’r óptsóg ieëder trók. Mieng vrauw hauw jinne zin um mit tse joa, mar joof miech waal nog ing mangel jouwe road mit. Zoeë va: ‘Duch diech jód tsouw an haos, drink nit tsevöal, maach ’t nit tse bónk, mankeer d’r jek nit mit röngdes jeëve en kiek dats-te um ’n oer of zivve heem bis.’ Da vroaget ze nog: ‘Has-te sjnoefplak, potmanee en foto-apperaat bij diech?’

Dat hauw iech allenäu en d’r road duiet iech hingenaa in ’t sjaos mit jouw vuurneëmens. Doe joof iech miech mit vrisje mód en doeësj óp wèg noa heierhin.”

“Wie iech hei eri koam, woeët d’r sjnie sjna sjnappie jesjpild en kroog iech ónjevroagd e beer vuur jezatse. De wieëtsjaf woar leëg jerümd, mar ze hauwe oes respek vuur d’r auwe daag tswai krukke losse sjtoa vuur miech en mieng vrauw. Wail die evvel nit mit woar kómme, zats d’r Harie ziech doa óp. Deë sjuvet óch e beer óp miech aa. ’t Koam óch nog ee van inne ónbekankde kloon, deë miech waal kank. Deë wool ziech va tswai meter aafsjtand jet mit miech vertselle, mar koam nit boaver d’r Anton aus Tirol oes, deë jraad in d’r lautsjprecher zoos. D’r Harie versjtong iech waal wail deë miech in e oer an ’t tute woar. Heë hauw ’t uvver peëd. Vuur miech sjtónge al drei beer en iech maachet d’r Harie dróp attent dat iech nit tse flot dórf drinke, wail iech e bildsje van mie kingskink wool maache, dat mit de harmenie d’r óptsóg mitlofet en die hauwe nommer 131. Jans an ’t eng. Went iech evvel noen in dat tempo jong drinke, woeët dat nuus. Um dat aafneëme noe nit tse verjèse, hong iech miech d’r foto-apperaat al i jen haos. Doe moeët iech miech deë janse flauwe breuzel aahure va: “Has-te wal e röltje drin en vuur welke tsiedónk wirks-te?”

D’r Harie sjtalt ziech zoeëjaar óp en wool ing jroepsfoto va ziech alling jemaad han. Deë woar miech óch d’r sjoem van ’t beer aaf an ’t moelle, doarum drónk iech dat mar hingeree leëg. Zies-te dat iech nog alles wees.”

“D’r tsóg woar óp ’t kómme, den de peliesse óp motere en de reklamewaans woare al langs en doe koam ing tsiet nuus mieë. Doe han iech an diech Frens, jezaad dat d’r breuzel al aavong en doe zaats doe dat ze alle löcher hingeree ópjesjtald häue en die vuuróp loze trekke.
Da häue ze doa ónger d’r tsóg jinne laas mieë van en doe han iech nog a diech jezaad dats-te inne sjlaag in ’t kóffer häuts en ee ónger ós dreie jejoave.”optsog

“D’r ónbekankde kloon woar mit e tablet beer eroes jange en hauw miech ónger ’t langs-joa óch ee doa jezatse. Wie dat leëg woar, woar iech ing sjtond doa. Dat wees iech zoeë jenauw wail d’r sjnie sjna sjnappie de dreide moal langskoam. Dem sjpillete ze wie iech eri koam en zoeë bendje doert ing haof sjtond en dan vingt ’t werm ópnui aa, drum is drei moal ‘sjnie sjna sjnappie’ ing sjtond. Da sjtaunts-te wa, dat iech dat nog wees. Iech kan dat band oeswendieg. Noa d’r sjnappie kunt d’r Anton aus Tirol en noa d’r Holzmichel kómme de Weisse Taube jevlüjje en da nog jet Kirchröadsjer sjlajer derhinger. Hei, köpje; wat iech doa eemoal i han, verjès iech nit mieë.”

“Doe hoeët iech óch al ing harmenie va wieds sjpille. Die koam jraad effe boaver d’r Jardemarsj en ’t jebreuzel van d’r Harie oes. D’r tsóg woar drum kót bij. Dat woeët iech óch jewaar wail ing sjoel vrauwlü mit hoeëg noeëd langs koame jelofe en oane boe of ba tse zage, de wieëtsjaf i rennete en noa d’r abtrit óp sjneurete. Iech woeët noe jewaar dat iech óch nüedieg moeët. Mar die vrauwlü sjtónge - wail óp d’r dame-w.c. jing plaatsj woar - noen óch in ing rij bij d’r here-abtrit tse wade. Iech sjeneret miech um tusje dön i tse jon sjtoa um tse doeë woa iech vuur kómme woar en jong werm tseruk. Iech wees óch nog jenauw woa d’r Harie ’t uvver hauw: deë hauw ziech e tswaide peëd aajesjafd. Deë vroaget miech óch wie tsiet dat ’t woar en iech han doe jezaad: ‘‘t Is tsing menütte óp veer moal sjnie sjna sjnappie.’

Doe hat d’r Harie nog jezaad dat iech miech mit mienne sjtomme kal urjens angesj zouw jon sjtelle. Mar dat jong nit wail doa d’r ónbekankde kloon al sjtong. Deë hauw ziech jraad ing janse doeës Faigling besjtald. Iech han dem doe vertsald van die foto en hem jevroagd, went heë ziech doch in en oes an ’t poatse heul, um miech jidder moal d’r nommer van d’r jroep tse melde deë jraad langskoam. Deë hat miech doe versjpraoche dat heë dat doeë zouw. D’r Harie hat doe ee jejeëve en iech ee tseruk en doe joofs jee.”

“Da sjtauns-te dat iech dat nog allenäu wis wa. Doe han iech verzoeëd um óp d’r abtrit tse kómme, den ’t woar noe nit hoeëg mar blüdieg nüedieg. Mar doe prietsjet ziech inne mit ing kis óp raar en vol mit kaihel moezziek, vuur.

Deë sjlefet die mit noa ’t piswaar óp en iech koam nit d’r langs. Die moezziekkis maachet óp deë enge abtrit óch nog e sjandaal, dat miech de hiere in d’r kop an ’t razele woare

Wie iech tseruk bij d’r Harie koam, woar deë d’r Anton aus Tirol mit an ’t zinge. Nit vuur aa tse hure. Doe han iech an dem jezaad: ‘Doe has ing sjtim um kroats oes de boom tse jage. Huur óp mit zinge, da huur iech diech nog lever moelle.’

Dierek vong deë aa uvver inne ponnie tse vertselle. D’r ónbekankde kloon hool woad. Jiddes moal went deë ing ladoeng jedrenks koam hoale, kroog iech besjeed wie wied dat d’r tsóg woar. Heë hauw al vunnefenvieëtsieg jemeld. Wie heë bij vunnefenvóftsieg mit zieng jraam sjtem nit mieë uvver de moezziek hin koam, sjtooch heë vunnef moal hingeree tsing vingere noa jen loeët in en doe nog ins vunnef. Ing tsoat doofsjtommesjproach. Heë noom ziech doe óch ing janse haffel Underberjer mit. Iech daat doe nog, woa losse die dat allenäu. Jeliech hat deë ze kleëve en kom iech zelver nog an ’t tselle.”

"D’r Harie hauw miech óngerwiels e oer blink jemoeld uvver zienne peëdsjtal en iech woar noa die abtritsduur an ’t loere of ’t doa nit leëjer woeët, den iech koeët nit mieë. Wie doa tswai man vanaaf koame, han iech miech werm dróp aa jetsauwd. Mar doe sjnappet miech haoverweëgs ing meun um d’r haos en sjtong iech boech a boech mit deur. Ze woar miech óch nog durch d’r sjlaier hin an ’t pütsje en boaver de moezziek oes in e oer an ’t tute: ‘Frens-je kens-te miech nit mieë? Doe móts miech kenne. Denk ins noa, vier hant als kink nog tsezame in ee külsje jepisd!’

Ja, dat woad moeët die nog nüedieg jebroeche. Iech daat nog: ‘Häuts-te dat kül-sje hei.’

Iech zoog óch dat ziech vuur de abbeetsduur werm ing rij an ’t ópsjtelle woar. Iech hool ’t bauw nit mieë. Mar die auw breuzelet wieër: ‘Doe darfs dreimoal roane weë iech bin en wens-te ’t nit roans kuns-te ee an’t jeëve. Of bis-te nog ummer zoe knauzetieg wie vruier?!’

Iech keëket óp d’r wieët: ‘Jef die meun e beer!’

Um van heur aaf tse kómme, rieset iech miech los en jong werm bij d’r Harie sjtoa. Deë woar an ’t hinnikke en d’r ónbekankde kloon sjtong in ‘t duurjesjpan en woar mit ing hank an ’t wieze, wail heë zoeë vol woar dat-e ziech mit de anger an ’t jesjpan vas moeët haode. Deë bloof mar mit ing hank haffele vingere noa jen loeët i sjtèche en iech woar bij achtsing moal de tsel kwiet. Miech brooch d’r sjwees an alle zieë oes. Iech zoog dat plaatsj koam óp dat pienkelatoriejoem en sjneuret dróp aa, mar ier iech doa woar, hoalet miech ing janse kudde klone i, kroge miech i jen erm, sjprónge in inne krais mit miech rónk, drieënete um en droge miech werm óp d’r i-jank aa.”

 “Kiek dat kan iech miech nog allenäu vuur d’r jees hoale. Jraad wie inne film.

 Óp de tieëk sjtong ‘t beer in ing file. Iech sjnappet miech nog ee vuur d’r mód, drónk dat in inne oam leëg, duiet in dikke tsiem an zie, lofet inne sjelleboom um en sjneuret langs de janse rij die nog an ’t wade woar en sjtong endlieg, endlieg vuur inne pisbak….Wat inne jenós, wat ing baach, ’t bloof mar joesje en iech han noeëts jewósd dat inne miensj zoeëvöal wasser óp koeët haode. Wie iech leëg jelofe woar, bloof iech nog inne momang sjtoa noa jenisse.”

“Wie iech werm i jen wieëtsjaf koam, wós iech nit mieë wie tsiet dat ’t woar den ’t sjtong anger moezziek óp. De sjnie sjna krókkediel hauw zicher d’r Anton aus Tirol ópvrèse en d’r Harie woar, daat iech miech, e peëd oeskómme, den deë woar óch jebloaze. D’r ónbekankde kloon sjtong eehendieg tseechens tse jeëve wie inne doofsjtomme deë sjtroddelet. Iech bejreef droes dat de harmenie doa woar en rennet eroes. Jraad óp tsiet um de letste rij langs tse zieë trekke. Iech bin nog derhingeraa jesjneurd, mar ’t sjnappet miech inne van d’r wèg aaf deë floep hauw dat iech ónger d’r prinsewaan koam. Jesjlage bin iech doe werm tseruk de wieëtsjaf i-jange en han mit diech Frens, die file beer jelüesd. En nog e paar derhinger.”

“Bis doa is miech nog alles kloar en duudlieg. Doe han iech betsald en bin noa de frietteboed jejange, mit de jedanke nog hei tseruk tse kómme.

Doa sjtong óch d’r ónbekankde kloon en iech wós noe weë dat woar, mar noe kank heë miech nit mieë. Iech han ing friet mit e kroketje besjtald, betsald en wie iech jraad in de ieësjte friet wool biese, sjnappet miech inne bij d’r mouw en trók miech eroes. Iech koeët nog jraad ’t kroketje sjnappe. Ier iech wós wat los woar, woeët iech uvver d’r wèg jesjleefd en in inne taksie jeduid. D’r sjoffeur wós woa iech woeënet en wie iech e bis-je bij de mieng woar, sjtong iech heem vuur de hoesduur, ing sjtond ieëder wie jeplaand. Die kroog iech nit óp en doe han iech jesjeld. Wie de vrauw ópdong en miech zoog sjtoa woar d’r däuvel los en uvver wat miech noen ejentlieg passeerd woar, han iech miech de janse naat de koetsj tserbraoche.”

kroketDe wieëtsvrauw, die de janse tsiet hauw sjtoa tse jieffele en moele tse sjnieë um nit hel óp tse laache, zaat noen: “Iech zal diech mar sjlauw maache, vuur dats-te inne sjlaag mit d’r wieksbusjtel kries. Huur. Deë taksiesjoffeur kunt erin en zeët: ‘Taksie vuur ’t Frens-je.’ Mar óp deë momang woar jee Frens-je in d’r neë. D’r inne woar óp d’r abtrit en d’r angere in de frietteboed. Doe bin iech d’r wèg uvver jelofe en han diech oes de frietteboed jesjnapd en in d’r waan verzörgd, den doe woars ´t ieësjte en ’t volste Frens-je wat miech in d´r kop koam. Mar ee deel is miech nit duudlieg. Doe zeës zelver dats-te ze nit kleëve hauws en óch nog ieëder heem woars. Woarum woar dieng vrauw da zoeë wus óp diech?”

“Vuur d’r knoeëdsj”, zaat d’r Frens, “den has doe al ins verzoeëd e kroketje in ’t sjlusselslaoch tse duie um de duur óp tse sjlisse?”