Sjpatseerjank

Herman Hirsch

Me broecht doch jaar nit wied tse joa,
alling jet ieëder óp tse sjtoa.
Jank óch nit in d’r betste sjtaat,
en hod dieng sjtivvele paraat.

D’r beusj erin! Kweer durch je veld!
Dat is ’t wat d’r miensj hü felt!
Nit noa tsing oere, dat is tse sjpieë,
da ziet me óch jing dere mieë.

Mar went de ieësjte zonnesjtroale
I jood, de sjunste bilder moale,
vingt de natoer tse leëve aa.
Dat vräut diech, en doe werms diech draa.

’t Rücht noa eëd en blaar die voelle.
D’r dóns sjtiegt oes de wasserkoelle.
Ing kroa zitst óp inne weie-poal,
jans deftieg en ze jlanst wie sjtoal.

En dan eraaf bis in de Bende.
Jans sjtil: doe huurs alling de ende.
Doa langs d’r weier winkt d’r luusj,
mit wiesse plümme jraad wie pluusj.

Vier Roderlender hant ’t jód.
Angere kómme mieë tse kót.
Alling ós baach, die mós nog ring,
van d’r Heyeter bis Eresjting.