Mie broor

Jo Hermans

Wie d’r baas ós oes de trommel hoalet, misset iech hem nog nit. Óch nit wie vier in de mangel allemoal op inne hoof loge. Verzuk in deë durcheree mer ins inne in ’t oog tse haode. Ieësj wie d’r baas ós an de lieng hauw jehange, woeët miech lanksaam duudlieg dat heë jedenfals nit in de buurt woar.

Óp deë momang hauw iech evver nog nit al tse vöal ónrouw. Iech koeët zoewiezoeë nit wieër kiekke als wie tswai paar noa links en tswai paar noa reëts, flaich drei went d’r wink de noabere jet ophoof. ’t Woar dus jód muielieg dat heë e sjtuk wieër hong, flaich tusje de handducher.

zokkeDoe rejalieseret iech miech evver dat d’r baas ós immer bijenee, tswai an tswai an de wèsjlieng hengt. Dat is vuur hem jemekkeliejer bij ’t opvauwe noaderhanks. Doe vòng ’t miech doch wal e bis-je an ’t kriebbele, en maachet iech miech e bis-je zörg. Den reëts en links neëver miech hònge waal peersjer, van anger famillieëns. En iech hong alling.

Noen mós iech derbij zage dat iech miech nüks tse verwiese han. Iech wil mer zage, jenau wie iech óp hem mós passe, mós heë óp miech passe. Iech bin nit mieë wie hem, of heë wie miech. Dat hat me zoeë noen eemoal mit breur, tswieëlings-breur in ’t bezóngesj.

En doabij, wat küete vier doeë, went vier zouwe zieë dat d’r angere ópins voet wuur? Vier hant nèmlieg waal mit lofe tse maache, evver kanne dat zelver nit. Iech meen, op eje ienietsiejatief kanne vier ós nit beweëje. Woamit iech noen óch werm nit wil zage dat vier uvver ós hin losse lofe. Dat noen óch werm nit.

Trotsdeem, heë woar voet. Wie d’r baas ós van de lieng koam aafhoale, woeët ’t miech hónged protsent kloar. Heë woar nit mieë doa. Wat koeët doa passeerd zieë? Woa woar heë hin? Miech jong van alles durch d’r kop.

Wail vier dónkelblauw va kluur zunt, junt vier ummer mit de dónkel wèsj mit. Zouw ’t kanne zieë dat d’r baas tswai masjienger dónkel wèsj hauw jedriënd? En dat heë in d’r angere masjieng tsereët woar kómme? Dat koam miech tsemlieg ónwaarsjainlieg vuur, denn d’r baas is jónkjezel, woeënt alling en hat nit jenóg dónkel wèsj vuur tswai masjienger. Ins de wèch inne masjieng dónkel wèsj, inne masjieng wiesse wèsj, en inne masjieng handducher, da has-te ’t wal jehad. Nè, inne tswaide masjieng dónkel wèsj woar nit muielieg.

Ing sjreklieje jedanke koam bij miech óp. Wat went d’r baas, Jod bewaar miech, e laoch bij hem hat vónge? Iech wees dat heë ing sjwaache sjtel hat in d’r hak. Zouw ’t kanne zieë dat die durch is? Of zouw de kats hem tse pakke han krèje? Herjödsje jef dat d’r baas ‘m nit voetjewórpe hat. Dat zouw heesje dat miech derzelfde aafleuf waad. Den wat hat d’r baas an ìnne van ós? Vier hure bijenee, vier kanne nit alling durch de welt joa. Óngerwèsj en hemmets, dat zint van die aintseljängere, mar vier nit.

D’r dreksemmer bloof miech evver besjpaard, óch wie d’r baas ós nui van de lieng jehold hauw. Urjens joof miech dat werm e bis-je mód.

Zivve daag han iech alling in ’t sjaos jeleëje. Alle angere woare mit hön breursjer sjun opjevauwe, en loge  fain óp ing rij neëveree. Iech vólt miech sjreklieg eenzaam, kaod en verlosse. Zivve daag.

Effe neëvebij jezaad: jinne van ós hat ing oer, vier tselle de daag an de kiere dat ’t sjaos ópjeet. D’r baas deet ziech nèmlieg eemoal d’r daag e ring paar aa.

Wie óp d’r zivvende daag ’t sjaos ópjong, zoog iech hem dierek. Iech zal noeëts mieë verjèse wie jeluklieg iech miech vólt wie d’r baas miech óppakket en miech mit mie breursje tsezame vauwet. Heë woar óch vroeë miech werm tse zieë, zaat-e. Heë hauw miech óch jemisd.

Wie ’t sjiengt woar heë ónjelukliegerwies bij de wiesse wèsj tsereët jekómme. Dat hauw d’r baas nog jeraad óp tsiet jezieë, angesj häu de wiesse wèsj jewis e dónkelblauw kluursje mitjekrèje. Doe hat heë ing janse wèch in de mangel jeleëje, tse wade óp jenóg dónkel wèsj vuur inne nuie masjieng. En óngerwiel loog iech in ’t sjaos tse jrubele wat passeerd koeët zieë.

Zökke jehure  in pare. ’t Zint immer tswai van dezelfde. Inne links en inne reëts. Of angesj-erum, dat kan me nit draa zieë. Evver ummer tswai. Tswieëlinge, wie jezaad.

Doarum, leef lü, wil iech üch verzukke um, went uur e zoeë weeskink in ’t sjaos hat ligke: trüest ‘m, kalt mit ‘m, zag ‘m besjeed woa zie breursje is. Heë hat ’t sjwoar, heë maat ziech ónrouw, zieng eksiestens hingt an inne dunne vaam.

Den zaat noen zelver: wat hat me an íng zök?