De ende óp 't wasser

Jo Hermans

Bij jeleëjenheet van d'r sjpatseerjank langs de Rolducker weiere

Miech is jevroagd um jet tse sjrieve
Uvver die dere die doa in ’t wasser drieve.
Protestere hauw jinne tswek,
‘Jidderinne kan sjrieve, doe jek!’.
Noen wist uur woarum vier hei sjtoa zunt blève.

Alling mar sjrieve woar nit jenóg.
‘Dat is ainfag, dat kan de oma óch!’.
Raime mós ‘t, woeët jezaad,
E jediech moeët weëde jemaad.
D’rum jong iech dan mar mit de sjrieverij tsem tsóg.

Mar noa ing sjtond va teëjezin
Hauw iech endlieg i-jezin:
’t Raime vool miech sjwoar
Jeleuft miech, ’t is woar,
Dat iech ja nit raime kin.

Went d'r boom zieng blaar verlüst
En ' t hei kraacht dat 't vrüst
Junt anger vüegel óp rees
Noa Afrika, doa is 't hees
Mar nit de ent, die leever i Kirchroa blieft.

In ’t vrugjoar weëd aktief d’r endeman,
En jeet va hatse hinger die vrauwluu an.
’t Weëd jehelt zoe wie de knieng,
Van ’t jekwaak dunt de oeëre diech pieng,
Mar jidder ent mós heur entsjer han.

Zoeë is de ent e wónger deer,
Sjtaats, parmantieg, en sjun va veer,
D'r sjienees deë vingt ze lekker,
Iech vroag üch: kan 't nog jekker?
Wie deem óch zai, iech zien ze jeer.

En sjiengt de zon, of went 't rent,
't Is en blieft jeweun eng ent.
Ze hat nit vöal tse doeë,
Alling ’t sjwumme maat heur vroeë.
En an 't jediech kunt óch e end.