Vüejel in d'r busj

Karel Thelen

Bij jeleëjenheet van d'r sjpatseerjank langs de weiere va Rolduc

Vier kanne ’t naats vol sjtaune de sjtere bewóngere;kies-muts-je
joa besjtimd, ’t jeëve in loeët nog jans vöal wóngere.
Sjtere die jlienstere, bringe an himmel jet lit,
mar sjaad, zinge dunt ze nit.
‘t Köpje drieëne, mit vlüejele fladdere eróp of eraaf
dat krient ze óch nit paraat.
 
Vüejel die zinge en vleie in ’t park en in ózze jaad,
mar in de natoer ziet en hüet me ze ieësj raad.
Ze bringe leëve óp de hei, in buzje en in boereweie.
Hei óp Rolduc hüet en ziet me ze óch óp de weiere.

Tsies-jer, bijemieës-jer, kieës-muts-jer,
meusje en meële hoeze in de sjtrüch wie me ziet.
Van de bófvink hüet me zoeëjaar d’r tsietterwiet.
Kroats en hootsdoeve die woeëne hoeëg in de beum.
Effekes de oge tsouw, ... me meent dat me dreumt.

Ze tsjielpe en ze fleute mennieje sjun melodie,
jeëve moezziek an ’t leëve en alles in harmonie.
Jef hön rouw, versjtuur jee nès, dat is ós jeroane,
den maat me sjandaal, … da zunt ze al jauw jevloage.