D'r derejaad

Lies Wiertz

D’r Sjeng jong mit ’t Lena
 ins noa d’r derejaad.
‘t Broechet jinne floep tse han,
 hauw d’r Sjeng jezaad.
Den wie het wós, kank heë ziech oes
 mit jroeëse en kling dere.
Zoeë lofete ze óp inne sjunne daag
 langs tiejere en bere.
Sjun bónkte vüejel, jroeëse katse,
 Oalefante en nog mieë.
’t Lena hauw sjpas, ‘t bloof mar sjtaune.
 Zoeëjet hauw ‘t nog noeëts jezieë.
Tswai krokedille in inne pool
 hön moel aaf donge lekke.
Mar alles zoos sjun hinger jlaas,
 of dikke iezere hekke.
“Zieste waal sjat,” zaat d’r Sjeng,
 “’t kan diech nuus passere.
‘t is e jietter tusje diech
 en al die vreëm wil dere.”
Zoeë zoge ze dere jroeës en kling.
 Va miepmöp bis sjiraffe.
“Noe kunt ’t sjunste, ”zaat d’r Sjeng,
 “Noe junt vier noa de affe.”
En wirklieg, wal hónged affe
 Zose doa in hök bij-ee.
Ze sjpieëlete en kroefete
 i boom en tek durchee.
’t Lena laachet: ”Kiek doch Sjeng
 ’t zint richtieje kling klone.”
Mar deë menet: ”’t Vugjoar kunt,
 Ze hant laas van hön hormone.”
Derneëver, jans alling in e hok,
 Inne Oerang Oetang sjtong.
’t Lena, nit bang mieë, mit ing banaan,
 tse kót óp ’t hek aa jong.
Inne jroeëse erm mit sjwatse hoare
 durch ‘t jietter hin koam.
Deë trók ‘m tseertlieg tjeën ziech aa.
 ‘t Lena sjnappet noa oam.
„Sjeng help, bedink jet, don doch jet“
 Mar de af hool feste vas.
D’r Sjeng daat deep noa en zaat doe:
 “Zaag dats-te koppieng has.”