Jroeëse klinge miensj

Mia Engels

Jroeëse miensj wat bis-te kling,
i noeëd en ermód jans alling.
Jinne miensj um mit tse sjprèche,
weuls mit alles in ’t leëve brèche.

Jroeëse miensj wat bis-te kling,
't verjeet diech döks al dienne zin,
went krankheet diech bezukke kunt
en angere ainfach langs diech junt.
 
Jroeëse miensj wat bis-te kling,
mit al die hersjere um diech hin,
die hön wette sjtelle an de welt,
en ocherm weë ziech doa nit draa hilt.
 
Jroeëse miensj wat bis-te kling,
wens-te kieks um diech hin,
en zies dat de welt tsem däuvel jeet
en jee miensj nog jet draa deet.

Klinge miensj wat bis-te jroeës,
leëts sjtil de heng in dienne sjoeës,
went inne diech vertselt zie leed
en diech zeët wie ’t mit ‘m sjteet.
 
Klinge miensj, jroeës is die hats,
treëns döks jroeëse óp d’r sjtats,
wens doe die hats sjprèche lieëts
en tseegs, dats doe um angere jieëfs.

Klinge miensj doe bis vöal weëd,
sjtees vuur jidderinne veëdieg óp dis eëd;
versjenks dieng leefde en dienne mód
maats vuur angere 't leëve e bis-je jód.
 
Klinge miensj wat bis-te sjun,
maachs de welt besser um diech erum.
't Weëd jezaad, en dat mit reët,
mieë van die lü is vuur dis welt nit sjleët.