Doetsertsiet als kink

Pierre Essers

Wie ‘t ing
van de sjtroas,
’t ing van
de welt woar…
en wie de tsiet
e bejrif woar
van alling
dónkel en kloar.

Wie ’t naat
en da werm
daag woeët
zónger noa tse dinke…
en wie ’t leëve
nog besjtong, oes
sjloffe en sjpieële
èse en drinke.

Doetsertsiet… wie ’t kriesje
en ’t laache nog ónjetswónge
bij ’t leëve hoeët…
en wie de vräud
vuur ’t klinge
’t kingeroog
verwóngere koeët.

Wie de kirmets
en de brónk
mit vöal vlaam
en kóch jevierd woeët…
en wie de hikbaan
nog e sjpel woar
woa me zie
vermaach i zoeët.

Doetsertsiet… wie d’r winkvoeëjel
i jen loeët
d’r sjunste daag
van ’t joar woar…
en wie de hank
van de mam
de betste zaof
óp ing wond woar.

Wie d’r pap
zienne hakle-pak
’t allerbetste
renpeëd woar…
en wie ’t wasser
in de baach
nog jlinsteret sjtreumet
ring en kloar

Doetsertsiet… wie d’r sjoeës
va modder eëd
als hüekste jód
woeët ekstemeerd…
en ’t krüts
óp d’r ek
van de sjtroas, woeët
durch miensjehank jetseerd.

Wie ’t leëvensbóch
d’r aavank kroog
en blad noa blad
woeët vol jesjrève…
en wie doe
an ’t ing
van de kingertsiet, alling
de herinneroeng is blève!